به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی کمیته امداد، فاطمه شرفی متولد سال ۱۳۷۷ و مادر سه فرزند است؛ بانویی که پیش از ورود به حوزه تولید کیف، کارگاه شیرینی‌پزی داشت، اما آشنایی با فعالیت همسرش در این حوزه و علاقه‌ای که خودش به تولید پیدا کرد، مسیر شغلی تازه‌ای را پیش روی او قرار داد.
کار شرفی از یک فضای کوچک خانگی آغاز شد؛ جایی که در ابتدای مسیر با خرید مقدار کمی پارچه و تولید تعداد محدودی کیف، قدم‌به‌قدم تجربه و سرمایه لازم برای توسعه فعالیتش را به دست آورد. او ابتدا با چند دستگاه ساده کار می‌کرد، اما امروز مجموعه‌ای از نیروهای دوزنده در خانه‌های خود بخشی از مراحل تولید محصولات او را انجام می‌دهند.
شروع از خانه با سرمایه‌ای اندک
او می‌گوید: من قبل از این کارگاه شیرینی‌پزی داشتم. همسرم در حوزه تولید کیف فعالیت می‌کرد و از طریق عموی همسرم با این کار آشنا شدم. وقتی به کارگاه همسرم رفتم و کار را دیدم، خودم هم به آن علاقه‌مند شدم و تصمیم گرفتم از یک کار کوچک شروع کنم.
او ادامه می‌دهد: حدود پنج سال پیش کارم را در خانه شروع کردم و دو سال بعد توانستم کارگاه خودم را راه‌اندازی کنم. در ابتدای کار سرمایه در گردش نداشتم و خیلی محدود کار می‌کردم. مثلاً یک متر پارچه می‌گرفتم و حدود ۲۰ کیف تولید می‌کردم و دوباره با درآمد همان کار، مواد اولیه تهیه می‌کردم.
شرفی توضیح می‌دهد: کارم را با چهار یا پنج دوزنده شروع کردم، اما کم‌کم تعداد افرادی که با من همکاری می‌کردند بیشتر شد و امروز حدود ۶۰۰ دوزنده با مجموعه من همکاری دارند.
اشتغال در خانه‌های شهر
بخش قابل توجهی از فرآیند تولید این مجموعه در خانه دوزندگان انجام می‌شود؛ روشی که به گفته شرفی امکان ایجاد درآمد برای تعداد زیادی از زنان را فراهم کرده است.
او می‌گوید: دوزنده‌ها در کارگاه من مستقر نیستند و هرکدام در خانه خودشان کار می‌کنند. من کارهای اولیه را انجام می‌دهم، برش چرم با دستگاه لیزر انجام می‌شود، بعد چسب‌کاری و آماده‌سازی را انجام می‌دهم و کار را در اختیار سرگروه‌ها قرار می‌دهم.
او ادامه می‌دهد: سه دستگاه لیزر برای برش چرم دارم و بعد از آماده‌سازی، کارها را به سرگروه‌ها می‌دهم تا بین دوزنده‌ها تقسیم کنند.
این کارآفرین می‌افزاید: من بیشتر سرگروه‌ها را می‌شناسم و با دوزنده‌ها به صورت مستقیم ارتباط ندارم، اما سرگروه‌ها می‌گویند بخشی از افرادی که با آنها همکاری می‌کنند از زنان بدسرپرست، بی‌سرپرست یا مددجویان هستند.
تسهیلات ۳۰۰ میلیون تومانی در مسیر توسعه
شرفی برای توسعه فعالیت خود از تسهیلات کمیته امداد نیز استفاده کرده است.
او می‌گوید: حدود دو سال پیش ۳۰۰ میلیون تومان تسهیلات گرفتم و این وام در توسعه کارم کمک زیادی کرد. با این حال، الان دوباره برای سرمایه در گردش نیاز به حمایت دارم، چون بخش زیادی از هزینه تولید مربوط به تهیه مواد اولیه است.
او ادامه می‌دهد: سال گذشته هم درخواست تسهیلات دادم، اما هنوز امکان دریافت وام جدید برایم فراهم نشده است. وام قبلی هم هنوز در حال پرداخت است و فکر می‌کنم حدود دو سه سال دیگر زمان ببرد تا اقساط آن تمام شود.
شرفی تأکید می‌کند: درخواست اصلی من این است که از کارم حمایت شود تا فعالیت تولیدی‌ام متوقف نشود. چند سال برای این کار زحمت کشیده‌ام و نمی‌خواهم به دلیل نداشتن سرمایه در گردش، این مسیر متوقف شود.
افزایش هزینه مواد اولیه؛ چالش امروز تولید
این کارآفرین یکی از مهم‌ترین مشکلات امروز خود را افزایش هزینه مواد اولیه عنوان می‌کند و می‌گوید: الان مشکل اصلی ما پارچه و سرمایه در گردش است. قیمت پارچه خیلی بالا رفته و تأمین مواد اولیه برایم سخت شده است.
او ادامه می‌دهد: زمانی پارچه را متری حدود ۳۰۰ هزار تومان تهیه می‌کردم، اما حالا قیمت آن به حدود دو میلیون تومان رسیده است. این افزایش قیمت واقعاً فشار زیادی به تولید وارد کرده است.
شرفی می‌گوید: اگر این شرایط ادامه پیدا کند، تأمین پارچه برای من سخت‌تر می‌شود و ممکن است کار با مشکل جدی روبه‌رو شود. الان اگر کسی از من حمایت کند، می‌توانم پارچه تهیه کنم و تولید را ادامه بدهم، اما سرمایه در گردش کافی ندارم.
فروش عمده و توسعه بازار
محصولات این مجموعه بیشتر به صورت عمده به فروش می‌رسد و مشتریان برای تهیه کالا به محل تولید مراجعه می‌کنند.
او توضیح می‌دهد: فروش من بیشتر عمده است. هم سفارش‌های تبلیغاتی دارم و هم سفارش عمده. بعضی مشتری‌ها هم که ما را می‌شناسند، مستقیماً از کارگاه خرید می‌کنند.
شرفی ادامه می‌دهد: محصولاتم به شهرهای دیگر هم ارسال شده است، اما تاکنون صادرات به کشورهای دیگر نداشته‌ام.
او درباره حضور در فضای مجازی نیز می‌گوید: فعلاً فعالیتی در اینستاگرام یا روبیکا شروع نکرده‌ام و تمرکزم بیشتر روی تولید و فروش عمده بوده است.
سخت‌کوشی؛ ویژگی ماندن در مسیر
شرفی مهم‌ترین ویژگی خود در مسیر کارآفرینی را سخت‌کوشی می‌داند و می‌گوید: با وجود اینکه سه فرزند دارم، خیلی سخت کار کردم تا توانستم به این مرحله برسم. اگر آدم بخواهد در تولید موفق شود، باید پای کار بایستد و سختی‌هایش را تحمل کند.
او ادامه می‌دهد: من از چند دوزنده شروع کردم و کم‌کم تعداد همکارانم بیشتر شد. همین مسیر نشان می‌دهد اگر آدم کار را جدی بگیرد و ادامه بدهد، می‌تواند رشد کند.
این کارآفرین به افرادی که قصد شروع یک فعالیت تولیدی دارند نیز توصیه می‌کند: از کم شروع کنند و وارد کاری شوند که امکان تولید داخل داشته باشد. اگر مواد اولیه در داخل تولید شود، مشکلات کمتر می‌شود، اما وقتی مواد اولیه از بیرون تأمین شود، با تغییر شرایط بازار، تولیدکننده هم تحت فشار قرار می‌گیرد.
امید به ادامه مسیری که ساخته است
شرفی با وجود مشکلات موجود، همچنان امیدوار است فعالیت تولیدی خود را حفظ کند و توسعه دهد.
او می‌گوید: تنها درخواست من این است که از من حمایت کنند تا کارم نخوابد. من چند سال برای این کار زحمت کشیده‌ام و دوست ندارم همه این تلاش‌ها به دلیل نداشتن سرمایه در گردش از بین برود.
او ادامه می‌دهد: اگر بتوانم مواد اولیه تهیه کنم، می‌توانم تولید را ادامه بدهم و سفارش‌ها را انجام بدهم. برای من مهم است که این چرخه کار متوقف نشود و دوزنده‌هایی که با من همکاری می‌کنند هم بتوانند به کارشان ادامه دهند.
فاطمه شرفی حالا پس از چند سال فعالیت، از تولید در مقیاس بسیار کوچک خانگی به ایجاد شبکه‌ای از دوزندگان در خانه‌هایشان رسیده است؛ مسیری که از یک متر پارچه و چند دستگاه ساده آغاز شد و امروز صدها نفر را در فرآیند تولید محصولات چرمی درگیر کرده است. دغدغه امروز او نه آغاز یک کسب‌وکار، بلکه حفظ و توسعه مسیری است که طی سال‌های گذشته با تلاش و پشتکار ساخته است.
انتهای پیام
لینک خبر:
نظر شما